...پری تو خدا رو داری

saye-tanhaee — Wed, 22 Sep 2010 17:27:41 GMT

سلام دوستای گلم

میخوام این وبلاگ رو ببندم و یه جای دیگه شروع به نوشتن کنم

میخوام داستان زندگی خودمو بدون کم و کاست یه جا بنویسم

ولی نمیخوام آشنا ازش با خبر بشه

هر کسی از دوستای قدیم آدرس وبلاگ جدیدمو خواست

تو همین وبلاگ تو قسمت نظرات بهم بگه

تا واسش تو قسمت نظرات وبلاگش براش بذارم

ممنونم از همراهیتون توی این ۵ ماه

اون طرف میبینمتون...

یا حق...

saye-tanhaee — Wed, 22 Sep 2010 13:15:57 GMT

اگر...

اگر سگی گرسنه را سیر کنی

دیگر تو را گاز نخواهد گرفت

این فرق بین انسان و سگ است...

هیچ وقت

دستگیرم نشد

که من زنجیر برای چه می خواستم

و عمو زنجیر باف چرا

با سختی

زنجیر مرا می بافت

و چرا

به جای اینکه

به من بدهد

پشت کوه می انداخت

و نمی دانم چه ربطی داشت به بابا ...

که به جای نان یا آب

همیشه با نخود چی کشمش می آمد !!!

و ما چرا به جای سلام صدای جانوران را تقلید می کردیم !!

saye-tanhaee — Wed, 22 Sep 2010 12:55:02 GMT

بعضی ها نه جسارت دوست داشتن را دارند و نه لیاقت دوست داشته شدن

و مدام شعر عاشقانه میخوانند.

شریعتی

خدایا بفهمان که بی تو چه می شوم ، اما نشانم نده!

خدایا،هم بفهمان و هم نشانم بده که با تو چه خواهم شد !

چه ساده بودم آن هنگام که می پنداشتم ترکیدن بادکنک آبی من ، ناگوارترین حادثه ی عالم است

ما از کسی میترسیم که از خدا نمیترسد واز خدا میترسیم چون از کسی نمیترسد(از خودم بود)

دست ...

همیشــــــــــه به معنای آغوش نیست..

گاهی ..

فقط امنیت است.....

فقط !

انســــــــــــان...

تنها حیــــــــوانی است که ...

با چشـــــــــم هایش ..

دروغ میگوید....!

خصوصیه

saye-tanhaee — Tue, 21 Sep 2010 14:33:54 GMT

شرمنده ولی خصوصیه

واسه اون که رمزشو دادم بهش

saye-tanhaee — Tue, 21 Sep 2010 12:21:35 GMT

چه مهمانان بی دردسری هستند مردگان

نه به دستی ظرفی را چرک می کنند

نه به حرفی دلی را آلوده

تنها به شمعی قانعند

و اندکی سکوت...... حسين پنا هی

بار در يکي از دبيرستان هاي تهران هنگام برگزاري امتحانات سال ششم
دبيرستان به عنوان موضوع انشا اين مطلب داده شد که ''شجاعت يعني چه؟''
محصلي در قبال اين موضوع فقط نوشته بود : ''شجاعت يعني اين'' و برگه ي خود
را سفيد به ممتحن تحويل داده بود و رفته بود ! اما برگه ي آن جوان دست به
دست دبيران گشته بود و همه به اتفاق و بدون استثنا به ورقه سفيد او نمره 20 دادند
دکتر شریعتی

در مراسم تودیع پدر پابلو، کشیشی که ۳۰ سال در کلیسای شهر کوچکی خدمت کرده و بازنشسته شده بود، از یکی‌ از سیاستمداران اهل محل برای سخنرانی دعوت شده بود.

در روز موعود، مهمان سیاستمدار تاخیر داشت و بنابرین کشیش تصمیم گرفت کمی‌ برای مستمعین صحبت کند.
پشت میکروفن قرار گرفته و گفت: ۳۰ سال قبل وارد این شهر شدم.
انگار همین دیروز بود.
راستش را بخواهید، اولین کسی‌ که برای اعتراف وارد کلیسا شد، مرا به وحشت انداخت.
به دزدی هایش، باج گیری، رشوه خواری، هوس رانی‌، زنا با محارم و هر گناه دیگری که تصور کنید اعتراف کرد.
آن روز فکر کردم که جناب اسقف اعظم مرا به بدترین نقطه زمین فرستاده است ولی‌ با گذشت زمان و آشنایی با بقیه اهل محل دریافتم که در اشتباه بوده‌ام و این شهر مردمی نیک دارد.

در این لحظه سیاستمدار وارد کلیسا شده و از او خواستند که پشت میکروفن قرار گیرد.
در ابتدا از اینکه تاخیر داشت عذر خواهی‌ کرد و سپس گفت که به یاد دارد که زمانیکه پدر پابلو وارد شهر شد، من اولین کسی‌ بود که برای اعتراف مراجعه کردم.

نتیجه اخلاقی‌: وقت شناس باشید

آورده اند روزی میان یک ماده شتر و فرزندش گفت وگویی به شرح زیر صورت گرفت:
بچه شتر: مادر جون چند تا سوال برام پیش آمده است، آیا می تونم ازت بپرسم؟
شتر مادر: حتما عزیزم. چیزی ناراحتت کرده است؟

بچه شتر: چرا ما کوهان داریم؟
شتر مادر: خوب پسرم، ما حیوانات صحرا هستیم. در کوهان آب و غذا ذخیره می کنیم تا در صحرا که چیزی پیدا نمی شود بتوانیم دوام بیاوریم.

بچه شتر: چرا پاهای ما دراز و کف و پای ما گرد است؟
شتر مادر: پسرم. قاعدتا برای راه رفتن در صحرا و تندتر راه رفتن داشتن این نوع دست و پا ضروری است.

بچه شتر: چرا مژه های بلند و زخیم داریم؟ بعضی وقت ها مژه ها جلوی دید من را می گیرد.
شتر مادر: پسرم این مژه های بلند و ضخیم یک نوع پوشش حفاظتی است که چشم ها ما را در مقابل باد و شن های بیابان محافظت می کنند.

بچه شتر: فهمیدم. پس کوهان برای ذخیره کردن آب است برای زمانی که ما در بیابان هستیم. پاهایمان برای راه رفتن در بیابان است و مژه هایمان هم برای محافظت چشمهایمان در برابر باد و شن های بیابان است ...
بچه شتر: فقط یک سوال دیگر دارم ...
شتر مادر: بپرس عزیزم .

بچه شتر: پس ما در این باغ وحش چه غلطی می کنیم؟!

هيچوقت نمي‌توانيد با مشت گره‌کرده دست

کسي را به گرمي بفشاريد.

دانيال نبي

دختری ازدواج کرد و به خانه شوهر رفت ولی هرگز نمی توانست با مادر شوهرش کنار بیاید و هر روز باهم جرّ و بحث می کردند.

عاقبت روزی دختر نزد داروسازی که دوست صمیمی پدرش بود رفت و از او تقاضا کرد تا سمی به او بدهد تا بتواند مادر شوهرش را بکشد!

داروساز گفت که اگر سم خطرناکی به او بدهد و مادر شوهرش کشته شود همه به او شک خواهند برد. پس معجونی به دختر داد و گفت : که هر روز مقداری از آن را در غذای مادر شوهرت بریز تا سم معجون کم کم در او اثر کند و او را بکشد و توصیه کرد تا در این مدت با مادر شوهر مدارا کند تا کسی به او شک نکند.

دختر معجون را گرفت و خوشحال به خانه برگشت و هر روز مقداری از آن را در غذای مادر شوهر می ریخت و با مهربانی به او می داد.

هفته ها گذشت و با مهر و محبت عروس، اخلاق مادر شوهر هم بهتر و بهتر شد تا آنجا که یک روز دختر نزد داروساز رفت و به او گفت: آقای دکتر عزیز دیگر از مادر شوهرم متنفر نیستم. حالا او را مانند مادرم دوست دارم و دیگر دلم نمی خواهد بمیرد. خواهش می کنم داروی دیگری به من بدهید تا سم را از بدنش خارج کند.

داروساز لبخندی زد و گفت:

دخترم نگران نباش آن معجونی که به تو دادم سم نبود، بلکه سم در ذهن خود تو بود که حالا با عشق به مادر شوهرت از بین رفته است.

saye-tanhaee — Mon, 20 Sep 2010 13:23:00 GMT

اگه می خوای بری برو،از تو دوباره می گذرم

نگاه به گریه هام نکن،من از تو بی وفاترم

تو اشتباه عمرمی که دیگه تکرار نمی شی

این دفه دیگه برنگرد،تو واسه ما یار نمی شی

نه غم می خوام نه خاطره فقط بذار رها بشم

تو این غریبی نمی خوام مجنون قصه ها بشم

از توی قصه هام برو دیگه تو فکر من نباش

تموم کن این غائله رو نمک رو زخم من نپاش

همیشه بی گناه تویی ،همیشه تقصیر منه

نگاه بی وفای تو همیشه طعنه می زنه

بازم دارم می بخشمت،این اشتباه آخره

گذشتم از گناه تو ولی خدا نمی گذره

هه هه هه هه راستی گلای قشنگم من ممکنه در طول روز

یک یا دو بار آپ کنم

پس در اینکه این وب هر روز آپ میشه شک نکنید

راستی

من تازه آزاد شدم

پاک پاک

مگه بمیرم که بخوام به زمان جاهلیتم برگردم

اصلا چرا من بمیرم؟

اون بمیره

دوستون دارم

یا حق...

اين نوشته رو يكي از دوستانم تو كلوبمون نوشته بود البته اونم از جايي پيدا كرده ونويسنده رو نميشناسم ولي خيلي قشنگه با اينكه خيلي سادس

چرا مادرمان را دوست داريم؟
چون ما را با درد بدنيامي‌آورد و
بلافاصله با لبخند مي‌پذيرند

چون شيرشيشه را قبل از اينكه توي حلق
ما بريزند ، پشت دستشان مي‌ريزند

چون وقتي توي اتاق پي پي مي‌كنيم
زياد با ما بداخلاقي نمي‌كنند

و وقتي بعدها توي تشكمان جي جي
مي‌كنيم آبروي ما را نمي‌برند

و وقتي بعدها به زندگي‌شان‌ تركمون مي‌زنيم
فقط مي‌گويند: خب جوونه ديگه، پيش مياد!
چون وقتي تب مي‌كنيم، آن‌ها هم عرق مي‌ريزند

چون وقتي توي ميهماني خجالت مي‌كشيم و توي گوششان مي‌گوييم سيب مي خوام، با صداي بلند مي‌گويند منير خانوم بي زحمت يه سيب به
اين بچه بدهيد و ما را عصباني مي‌كند

و وقتي پدرمان ما را به خاطر لگد زدن به
مادر كتك مي‌زند، با پدر دعوا مي‌كنند

چون وقتي در قابلمه غذا را برمي دارند، يك
بخاري بلند مي شود كه آدم دلش مي خواهد
غذا را با قابلمه اش بخورد

چون وقتي تازه ساعت يازده شب يادمان مي افتد
كه فلان كار را كه بايد فردا در مدرسه تحويل
دهيم يادمان رفته،بعد از يك تشر خودش هم پابه پايمان زحمت ميكشد كه همان نصف شبي تمامش كنيم

چون وسط سريال‌هاي ملودرام گريه مي‌كنند

چون بعد از گرفتن هديه روز مادر، تمام فكر
و ذكرش اين است كه مبادا فروشندگان
بي انصاف سر طفل معصومش را
كلاه گذاشته باشند

چون شبهاي امتحان و كنكور پابه ‌پاي ما كم
مي‌خوابد اما كسي نيست كه برايش قهوه
بياورد و ميوه پوست بكند

به خاطر اينكه موقع سربازي رفتن ما،
گريه مي‌كند و نذر مي كند و پوتين‌هايمان
را در هر مرخصي واكس مي‌زند

چون وقتي شب عروسي ما داماد ازش خداحافظي
ميكند با چشماني پر از اشك سفارشمان را ميكند
ما را به داماد ميسپارد

چون وقتي كه موقع مريضيش يك ليوان آب
به دستش مي دهيم يك طوري تشكر مي كند
كه واقعا باور مي‌كنيم شاخ قول شكانده‌ايم

چون موقع مطالعه عينك مي‌زند و پنج دقيق?
بعد در حاليكه عينكش به چشمش است
ميپرسد:اين عينك منو نديدين؟

چون هيچوقت يادشان نمي‌رود كه از كدام غذا
بدمان مي‌آيد و عاشق كدام غذاييم ،حتي وقتي
كه روي تخت بيمارستانند و قرار است ناهار
را با هم بخوريم

چون همانجا هم تمام فكر و ذكرشان اين است
كه واي بچم خسته شد بسكه مريض داري كرد

و چون هروقت باهاش بد حرف ميزنيم و دلش
رو براي هزارمين بار ميشكنيم،چند روز بعد
همه رو از دلش ميريزه بيرون وخودش رو
گول ميزنه كه :‌بخشش از بزرگانه

چون مادرند !

شاگردان کلاس اولی خانم معلمی به نام دبی مون Debbie moon درباره یک تصویر خانوادگی صحبت می کردند. توی تصویر پسر بچه ای بود که رنگ موهاش با دیگر اعضای خانواده متفاوت بود.

یکی از شاگردان اظهار داشت او احتمالا پسر خوانده است و دختر کوچکی از اعضای کلاس گفت من همه چیزو در مورد فرزند خوانده می دونم چون خودم فرزندخوانده هستم.

یکی از شاگردان پرسید "فرزند خواندگی یعنی چی؟"

دختر بچه جواب داد:"یعنی اینکه آدم به جای شکم مادر تو قلبش رشد کرده باشه."

saye-tanhaee — Mon, 20 Sep 2010 12:19:00 GMT

سلام اینم یه آپ خوشگل واسه دوستای گلم که با نظراتشون تنهام نمیذارن

فکر کنم باید اسم پری تنها رو تغییر بدمخواهشا نظراتتون رو خصوصی نکنید

التماس دعا

یا حق...

داستان از اينجا شروع ميشه... يه روزي يه دختر خيلي باك و خوب و زيبا و با خانواده بود كه تمام فكرش خلاصه ميشد به كتابهاي درسشو به موسيقي كه خيلي علاقه داشت. شايد اين علاقه به خاطر اين بود كه بدرش استاد موسيقي بود به طور خصوصي تو خونه و فرهنگسرا و حتي دانشگاه تدريس مي كرد...اين دختر زيبا كه خيلي ها واقعا آرزوشو داشتن عاشق ويلون بود و هيچ وقت به هيچ بسري فكر نمي كرد..!!تا اينكه يه روز يه بسر خيلي خوشتيب ولي تنها با به زندگي اين دختر گذاشت..به طور خصوصي بيش بدر اين دختر كار مي كرد..البته تو خونه..!!1جلسه 2 جلسه و .......جلسات زيادي رو اومد خونه اين دختر تو همين رفتو آمدا بود كه با هم بيشتر آشنا شدن و اون دختر زيبا ديگه دلش براي خودش نبود..با همه حس قشنگ دخترانش عاشق اين بسر شد...هر روز كه همو سر جلسات مي ديدن و شبها هم با تلفن تا دم صبح از آرزوهاشون حرف مي زدنو غرق عشق و محبت بودن..اونا واقعا عاشق هم بودن..تا اينكه روزگار برگشتو روزاي خوبشو از اين دختر دل باك گرفت...بدر دختر متوجه ارتباط این2 نفر شد..بسرو به بد ترين شكل از خونه بيرون و از جلسات محروم كرد!!...(به جرم عشق)... انقدر دختر مهربونشو زد و تهديد كرد كه بايد تا آخر اين ماه عقد كني با يكي ديگه ...اون دختر ديگه خودش نبود..هر شب غرق مهموني بود ..مهموني با غمو تاريكي و دلي كه ديگه رفته بود. نه خواب داشت نه خوشي.حتي بدرش ويلون ازش گرفته بود. اون دختر زيبا ديگه از همه چيز محروم شده بود!اون بسر هم رفته بود شهرشون .اون 2تا ديگه از هم خبري نداشتن.. تا اينكه يه روز بدر اين دختر زیبا و تنها بهش گفت امشب خواستگار مياد و تو بايد با اين بسر غريبه عروسي كني..آخه بدر با خانواده بسر غريبه آشنا بود و از هر لحاظ قبولشون داشت..تا اينكه شب شد و اين بسر غريبه با خانواده به خونه دختر زيبا اومدن..بسر غريبه كه غافل از دل زخم خورده و عاشق اين دختر تنها بود تا اين دخترو ديد به صد دل عاشقش شد . عاشق زيبايي و چهره مظلوم و چشمان زيبايي كه فقط غم تو اون موج مي زد...قرار شد به زور خانواده با هم بیشتر آشنا بشن..و قرار شد مدتي رو با هم باشن تا اگه از هم خوششون اومد با هم ازدواج كنن.بسر غريبه كه عاشق دختر شده بود از يك طرفه بودن عشق اين دختر و خودش خبر داشت و با تمام وجود احساسش می کرد...قرار شد اين 2تا با هم برن مسافرت تا بيشتر با هم آشنا بشن..با هم رفتن سفر.. يعني قرار بود برن خونه ي عموي دختر تو شهرستان اما اون بسر غريبه اون دختر اونجا نبرد و برد به يه شهر ديگه ..مي دونين كجا؟ مي دونين چرا؟ بردشهري كه اون بسر كه دختر عاشقش بود..دختر قصد فرار داشت مي خواست يه جوري فرار كنه و بره بيش عشقش اما بسر غريبه دختر زيبا و عاشق برو هتل در قفل كرد و خودش رفت بيرون و تا صبح فردا نيومد هتل..!!! مي دونين كجا بود؟ رفنه بود دنبال عشق دختر بگرده و به كمك خدا تونست محل كارشو بيدا كنه!صبح زود بود كه اومد بيش دختر و براش صبحانه مفصلي گرفته بود. دختر ميل نداشت و فقط به فكر اين بود چالا كه بدرش نيست چطوري عشقشو تاو اين شهر بيدا كنه اما خبر نداشت كه بسر غريبه قبلا براي دختر شبو تا صبح اين كارو كرده بود و...بعد صبحانه دست دختر عاشقو گرفت و برد مسجد و كلي با هم دعا مي كردن..دختر دعا مي كرد خدايا منو از اين غريبه جدا كن منو به عشقم برسون.و بسر غريبه دعا مي كرد خدايا عشقمو به عشقش برسون..دختر از دل بسر غريبه خبري نداشت كه چه آتشي بر باست..!!!!

بعد دعا بسر غريبه دست دختر زيبا رو گرفت برد دم مغازه عشقش..طفلي اين دختر عاشقو مظلوم از هيچي خبر نداشت

و بسر غريبه به چشماي دختر نگاه كرد و با بغضي كه تو صداي لرزونش بود گفت فقط يك سوال؟عاشقي؟فكر مي كردي من هيچي نمي دونم؟ بسر غريبه برسيد مي دوني عشق يعني چي؟؟ دختر چشماشو از نگاه بسر غريبه دزديد و به زمين نگاه كرد و فقط سكوت كرد....

بسر غريبه جلو مغازه ايستاد و به دختر گفت برو تو اين مغازه عزيزم..دختر زيبا رفت داخل مغازه و اون چه را كه مي ديد باور نمي كرد ..عشقشو مي ديد..او ۲تا همديگرو ديدن با هزار شوق بريدي به آغوش هم و فقط گريه كردنو خنديدن..تا دختر به خودش اومد ديد بسر غريبه نيست و جلو مغازه ديگه كسي نيست...يك لحظه ياد سوالي افتاد كه بسر غريبه برسيده بود... كه گفت مي دوني عشق چيست؟وااااااااي اون دختر مهربون تازه فهميده بود كه عشق يعني چي اما ديگه اون بسر غريبه نبود و هر چي دختر زيبا دنبال اون غريبه گشت اونو بيدا نكرد...و حالا اون دختر عشق تنهاست چون فهميد كه عاشقش كي بوده اما اون دختر زيبا ديگه ايران نيست و بدرش اونو با خودش برد خارج.....هر جا هست خوشبخت باشه..دوسش دارم .. و اون پسر غريبه منم......

من این داستانو خیلی دوست دارم چون عشق یعنی این نه این عادتهایی که ما اسمش

رو عشق میذاریم...

روزگاری فرشته ای با بال های بلورین درآسمان زندگی میکرد.
روزی فرشته نزد خدارفت و گفت: خدایا میخواهم بروم تا زمین را ببینم
تا زمانی که بروم و برگردم بال هایم نزد تو امانت
خدا گفت: توهم برو اما میدانم برنخواهی گشت مثل آنهای دیگر
فرشته گفت: قول میدهم به زودی بازگردم
و بال هایش را درآوردو روی هزاران جفت بال دیگر که نزد خدا امانت بود قرار داد
وبه زمین رفت...
فرشته آنقدر از زمین خوشش آمد که عهدش را با خدا فراموش کرد
زمین زنجیرجادوویی اش را به پای یک فرشته دیگر هم انداخت...

همسرم با صدای بلندی گفت: تا کی میخوای سرتو توی اون روزنامه فروکنی؟ میشه بیای و به دخترت بگی غذاشو بخوره؟

روزنامه را به کناری انداختم و بسوی آنها رفتم.

تنها دخترم آوا بنظر وحشت زده می آمد. اشک در چشمهایش پر شده بود.

ظرفی پر از شیر برنج در مقابلش قرار داشت.

آوا دختری زیبا و برای سن خود بسیار باهوش بود.

گلویم رو صاف کردم و ظرف را برداشتم و گفتم، چرا چند تا قاشق گنده نمی خوری؟

فقط بخاطر بابا عزیزم. آوا کمی نرمش نشان داد و با پشت دست اشکهایش را پاک کرد و گفت:

باشه بابا، می خورم، نه فقط چند قاشق، همه شو می خوردم. ولی شما باید…. آوا مکث کرد.

بابا، اگر من تمام این شیر برنج رو بخورم، هرچی خواستم بهم میدی؟

دست کوچک دخترم رو که بطرف من دراز شده بود گرفتم و گفتم، قول میدم. بعد باهاش دست دادم و تعهد کردم.

ناگهان مضطرب شدم. گفتم، آوا، عزیزم، نباید برای خریدن کامپیوتر یا یک چیز گران قیمت اصرار کنی.
بابا از اینجور پولها نداره. باشه؟

نه بابا. من هیچ چیز گران قیمتی نمی خوام.

و با حالتی دردناک تمام شیربرنج رو فرو داد.

در سکوت از دست همسرم و مادرم که بچه رو وادار به خوردن چیزی که دوست نداشت کرده بودن عصبانی بودم

وقتی غذا تمام شد آوا نزد من آمد. انتظار در چشمانش موج میزد.

همه ما به او توجه کرده بودیم. آوا گفت، من می خوام سرمو تیغ بندازم. همین یکشنبه.

تقاضای او همین بود.

همسرم جیغ زد و گفت: وحشتناکه. یک دختر بچه سرشو تیغ بندازه؟ غیرممکنه. نه در خانواده ما. و مادرم با صدای گوشخراشش گفت، فرهنگ ما با این برنامه های تلویزیونی داره کاملا نابود میشه.
گفتم، آوا، عزیزم، چرا یک چیز دیگه نمی خوای؟ ما از دیدن سر تیغ خورده تو غمگین می شیم.
خواهش می کنم، عزیزم، چرا سعی نمی کنی احساس ما رو بفهمی؟سعی کردم از او خواهش کنم. آوا گفت، بابا، دیدی که خوردن اون شیربرنج چقدر برای من سخت بود؟

آوا اشک می ریخت. و شما بمن قول دادی تا هرچی می خوام بهم بدی. حالا می خوای بزنی زیر قولت؟

حالا نوبت من بود تا خودم رو نشون بدم. گفتم: مرده و قولش.

مادر و همسرم با هم فریاد زدن که، مگر دیوانه شدی؟

آوا، آرزوی تو برآورده میشه.

آوا با سر تراشیده شده صورتی گرد و چشمهای درشت زیبائی پیدا کرده بود .

صبح روز دوشنبه آوا رو به مدرسه بردم. دیدن دختر من با موی تراشیده در میون بقیه شاگردها تماشائی بود. آوا بسوی من برگشت و برایم دست تکان داد. من هم دستی تکان دادم و لبخند زدم.

در همین لحظه پسری از یک اتومبیل بیرون آمد و با صدای بلند آوا را صدا کرد و گفت، آوا، صبر کن تا من بیام.چیزی که باعث حیرت من شد دیدن سر بدون موی آن پسر بود. با خودم فکر کردم، پس موضوع اینه.

خانمی که از آن اتومبیل بیرون آمده بود بدون آنکه خودش رو معرفی کنه گفت، دختر شما، آوا، واقعا فوق العاده ست. و در ادامه گفت، پسری که داره با دختر شما میره پسر منه.
اون سرطان خون داره. زن مکث کرد تا صدای هق هق خودش رو خفه کنه. در تمام ماه گذشته هریش نتونست به مدرسه بیاد. بر اثر عوارض جانبی شیمی درمانی تمام موهاشو از دست داده.
نمی خواست به مدرسه برگرده. آخه می ترسید هم کلاسی هاش بدون اینکه قصدی داشته باشن سخره ش کنن .آوا هفته پیش اون رو دید و بهش قول داد که ترتیب مسئله اذیت کردن بچه ها رو بده. اما، حتی فکرشو هم می کردم که اون موهای زیباشو فدای پسر من کنه .آقا، شما و همسرتون از بنده های محبوب خداوند هستین که دختری با چنین روح بزرگی دارین.سر جام خشک شده بودم. و… شروع کردم به گریستن. فرشته کوچولوی من، تو بمن درس دادی که فهمیدم عشق واقعی یعنی چی؟

فواید پاره آجر

روزی مردی ثروتمند در اتومبیل جدید و گران قیمت خود باسرعت فراوان از خیابان كم رفت و آمدی می گذشت. ناگهان ازبین دو اتومبیل پارك شده در كنار خیابان یك پسر بچه پاره آجری به سمت او پرتاب كرد.پاره آجر به اتومبیل او برخوردكرد . مرد پایش را روی ترمز گذاشت و سریع پیاده شد و دیدكه اتومبیلش صدمه زیادی دیده است. به طرف پسرك رفت و اورا سرزنش كرد.پسرك گریان با تلاش فراوان بالاخره توانست توجه مرد را به سمت پیاده رو، جایی كه برادر فلجش از روی صندلی چرخدار به زمین افتاده بود جلب كند. پسرك گفت:"اینجا خیابان خلوتی است و به ندرت كسی از آن عبورمی كند. برادر بزرگم از روی صندلی چرخدارش به زمین افتاده و من زور كافی برای بلند كردنش ندارم. برای اینكه شما را متوقف كنم ناچار شدم از این پاره آجر استفاده كنم". مرد بسیار متاثر شد و از پسر عذر خواهی كرد. برادرپسرك را بلند كرد و روی صندلی نشاند و سوار اتومبیل گرانقیمتش شد و به راهش ادامه داد.
در زندگی چنان با سرعت حركت نكنید كه دیگران مجبور شوندبرای جلب توجه شما پاره آجر به طرفتان پرتاب كنند !خدا در روح ما زمزمه می كند و با قلب ما حرف میزند. اما بعضی اوقات زمانی كه ما وقت نداریم گوش كنیم، او مجبورمی شود پاره آجربه سمت ما پرتاب كند. این انتخاب خودمان است كه گوش كنیم یا نه !

براي شنا كردن به سمت مخالف

جرات و قدرت لازم است.

وگرنه هر ماهي مرده اي هم

مي تواند موافق جريان اب حركت كند

اگر مي خواهيد حقيقتي را خراب كنيد، خوب به

آن حمله نكنيد، بد از آن دفاع كنيد

خیلی جالبه :

از سوسک می ترسیم،از له کردن شخصیت دیگران مثل سوسک نمیترسیم.

از عنکبوت میترسیم،ازاینکه تمام زندگیمون تارعنکبوت ببنده نمی ترسیم.

از خوب سرخ نشدن قورمه سبزی میترسیم،ازسرخ شدن ادما از خجالت نمیترسیم.

از سرما خوردگی میترسیم،از سرخورده کردن دوستامون نمیترسیم.

از شکستن لیوان میترسیم،از شکستن دل ادما نمیترسیم.

از اینکه بهمون خیانت کنند میترسیم،از خیانت به دیگران نمیترسیم.

نیا باران ! زمین جای قشنگی نیست

من از جنس زمینم ! خوب میدانم که گل در عقد زنبور است

اما یک طرف سودای بلبل

یک طرف پروانه را هم دوست میدارد...

saye-tanhaee — Sun, 19 Sep 2010 18:29:00 GMT

وای اینا خیلی قشنگند، من که خیلی خندیدم....
یادش بخیر زیاده ولی ارزش خوندن داره

شما یادتون نمیاد، اون موقعها مچ دستمون رو گاز می گرفتیم، بعد با خودکار بیک روی جای گازمون ساعت می کشیدیم .. مامانمون هم واسه دلخوشیمون ازمون می پرسید ساعت چنده، ذوق مرگ می شدیم

شما یادتون نمیاد، وقتی سر کلاس حوصله درس رو نداشتیم، الکی مداد رو بهانه میکردیم بلند میشدیم میرفتیم گوشه کلاس دم سطل آشغال که بتراشیم

شما یادتون نمیاد، یک مدت مد شده بود دخترا از اون چکمه لاستیکی صورتیا می پوشیدن که دورش پشمالوهای سفید داره !

شما یادتون نمیاد، تیتراژ شروع برنامه کودک: اون بچه هه که دستشو میذاشت پشتش و ناراحت بود و هی راه میرفت، یه دفعه پرده کنار میرفت و مینوشت برنامه کودک و نوجوان با آهنگ وگ وگ وَََََگ، وگ وگ وَََََگ، وگ وگ وگ وگ، وگ...

شما یادتون نمیاد که کانال های تلویزیون دو تا بیشتر نبود، کانال یک و کانال دو

شما یادتون نمیاد، دوست داشتیم مبصر صف بشیم تا پای بچه ها رو سر صف جفت کنیم.....

شما یادتون نمیاد، عیدا میرفتیم خرید عید، میگفتن کدوم کفشو میخوای چه ذوقی میکردیم که قراره کفشمونو انتخاب کنیم:)))) کفش تق تقی هم فقط واسه عیدا بود

شما یادتون نمیاد: خانوم اجازهههههههه سعیدی جیش کرددددددد

شما یادتون نمیاد، مقنعه چونه دار میکردن سر کوچولومون که هی کلمون بِخاره، بعد پشتشم کش داشت که چونش نچرخه بیاد رو گوشمون :)))

شما یادتون نمیاد، بچه که بودیم وقتی میبردنمون پارک، میرفتیم مثل مظلوما می چسبیدیم به میله ی کنار تاب، همچین ملتمسانه به اونیکه سوار تاب بود نگاه میکردیم، که دلش بسوزه پیاده شه ما سوار شیم، بعدش که نوبت خودمون میشد، دیگه عمرا پیاده می شدیم

شما یادتون نمیاد، پاکن های جوهری که یه طرفش قرمز بود یه طرفش آبی، بعد با طرف آبیش می خواستیم که خودکارو پاک کنیم، همیشه آخرش یا کاغذ رو پاره می کرد یا سیاه و کثیف می شد.

شما یادتون نمیاد، وقتی مشق مینوشتیم پاک کن رو تو دستمون نگه میداشتیم، بعد عرق میکرد، بعد که میخواستیم پاک کنیم چرب و سیاه میشد و جاش میموند، دیگه هر کار میکردیم نمیرفت، آخر سر مجبور میشدیم سر پاک کن آب دهن بمالیم، بعد تا میخواستیم خوشحال بشیم که تمیز شد، میدیدیم دفترمون رو سوراخ کرده
Top of Form

شما یادتون نمیاد: از جلو نظااااااااااااااااام ...

شما یادتون نمیاد، اون قدیما هر روزی که ورزش داشتیم با لباس ورزشی می رفتیم مدرسه... احساس پادشاهی می کردیم که ما امروز ورزش داریم، دلتون بسوزه

شما یادتون نمیاد، سر صف پاهامونو 180 درجه باز می کردیم تا واسه رفیق فابریکمون جا بگیریم

شما یادتون نمیاد: آن مان نماران، تو تو اسکاچی، آنی مانی کَ. لا. چی

شما یادتون نمیاد، گوشه پایین ورقه های دفتر مشقمون، نقاشي مي كشيديم. بعد تند برگ ميزديم ميشد انيميشن

شما یادتون نمیاد، صفحه چپ دفتر مشق رو بیشتر دوست داشتیم، به خاطر اینکه برگه های سمت راست پشتشون نوشته شده بود، ولی سمت چپی ها نو بود

شما یادتون نمیاد، آرزومون این بود که وقتی از دوستمون می پرسیم درستون کجاست، اونا یه درس از ما عقب تر باشن

شما یادتون نمیاد، برای درس علوم لوبیا لای دستمال سبز میکردیم و میبردیم سر کلاس پز میدادیم

شما یادتون نمیاد، با آب قند اشباع شده و یک نخ، نبات درست میکردیم میبردیم مدرسه

شما یادتون نمیاد، تو راه مدرسه اگه یه قوطی پیدا میکردیم تا خود مدرسه شوتش میکردیم

شما یادتون نمیاد: دفتر پرورشی با اون نقاشی ها و تزئینات خز و خیل :دی

شما یادتون نمیاد، یه زمانی به دوستمون که میرسیدیم دستمون رو دراز میکردیم که مثلا میخوایم دست بدیم، بعد اون واقعا دستش رو دراز میکرد که دست بده، بعد ما یهو بصورت ضربتی دستمون رو پس میکشیدیم و میگفتیم: یه بچه ی این قدی ندیدی؟؟ (قد بچه رو با دست نشون میدادیم) و بعد کرکر میخندیدیم که کنفش کردیم

شما یادتون نمیاد تو دبستان وقتی مشقامونو ننوشته بودیم معلم که میومد بالا سرمون الکی تو کیفمونو می گشتیم میگفتیم خانوم دفترمونو جا گذاشتیم!!

شما یادتون نمیاد افسانه توشی شان رو!!

شما یادتون نمیاد: چی شده ای باغ امید، کارت به اینجا کشید؟؟ دیدم اجاق خاموشه، کتری چایی روشه، تا کبریتو کشیدم، دیگه هیچی ندیدم

شما یادتون نمیاد: شد جمهوری اسلامی به پا، که هم دین دهد هم دنیا به ما، از انقلاب ایران دگر، کاخ ستم گشته زیر و زبر...!!

شما یادتون نمیاد، برگه های امتحانی بزرگی که سر برگشون آبی رنگ بود و بالای صفحه یه "برگه امتحان" گنده نوشته بودن

شما یادتون نمیاد: زندگی منشوری است در حرکت دوار ، منشوری که پرتو پرشکوه خلقت با رنگهای بدیع و دلفریبش آنرا دوست داشتنی، خیال انگیز و پرشور ساخته است. این مجموعه دریچه ایست به سوی..... (دیری دیری ریییییینگ) : داااااستانِ زندگی ی ی ی (تیتراژ سریال هانیکو)

شما یادتون نمیاد: یک تکه ابر بودیم، بر سینه ی آسمان، یک ابر خسته ی سرد، یک ابر پر ز باران

شما یادتون نمیاد، چیپس استقلال رو از همونایی که تو یه نایلون شفاف دراز بود و بالاش هم یه مقوا منگنه شده بود، چقدرم شور بود ولی خیلی حال میداد

شما یادتون نمیاد، با آب و مایع ظرفشویی کف درست میکردیم، تو لوله خالی خودکار بیک فوت میکردیم تا حباب درست بشه

شما یادتون نمیاد، هر روز صبح که پا میشدیم بریم مدرسه ساعت 6:40 تا 7 صبح، رادیو برنامه "بچه های انقلاب" رو پخش میکرد و ما همزمان باهاش صبحانه میخوردیم

شما یادتون نمیاد: به نام الله پاسدار حرمت خون شهدا، شهدایی که با خون خود درخت اسلام را آبیاری کردند. این مقدمه همه انشاهامون بود

شما یادتون نمیاد، توی خاله بازی یه نوع کیک درست میکردیم به اینصورت که بیسکوییت رو توی کاسه خورد میکردیم و روش آب میریختیم، اییییی الان فکرشو میکنم خیلی مزخرف بود چه جوری میخوردیم ما :))))

شما یادتون نمیاد: انگشتر فیروزه، خدا کنه بسوزه !

شما یادتون نمیاد، اون موقعها یکی میومد خونه مون و ما خونه نبودیم، رو در مینوشتن: آمدیم منزل، تشریف نداشتید!!

شما یادتون نمیاد، بچه که بودیم به آهنگها و شعرها گوش میدادیم و بعضی ها رو اشتباهی میشنیدیم و نمی فهمیدیم منظورش چیه، بعد همونطوری غلط غولوط حفظ میکردیم

شما یادتون نمیاد، خانواده آقای هاشمی رو که میخواستن از نیشابور برن کازرون، تو کتاب تعلیمات اجتماعی

شما یادتون نمیاد: دختره اینجا نشسته گریه می کنه زاری میکنه از برای من یکی رو بزن!! یه نفر هم مینشست اون وسط توی دایره، الکی صدای گریه کردن درمیآورد

شما یادتون نمیاد، با مدادتراش و آب پوست پرتقال، تارعنکبوت درست می کردیم

شما یادتون نمیاد، تابستونا که هوا خیلی گرم بود، ظهرا میرفتیم با گوله های آسفالت تو خیابون بازی میکردیم!! بعضی وقتا هم اونها رو میکندیم میچسبوندیم رو زنگ خونه ها و فرار میکردیم

شما یادتون نمیاد، وقتی دبستانی بودیم قلکهای پلاستیکی سبز بدرنگ یا نارنجی به شکل تانک یا نارنجک بهمون می دادند تا پر از پولهای خرد دو زاری پنج زاری و یک تومنی دوتومنی بکنیم که برای کمک به رزمندگان جبهه ها بفرستند

شما یادتون نمیاد، همسایه ها تو حیاط جمع می شدن رب گوجه می پختن. بوی گوجه فرنگی پخته شده اشتهابرانگیز بود، اما وقتی می چشیدیم خوشمون نمیومد، مزه گوجه گندیده میداد

شما یادتون نمیاد، تو کلاس وقتی درس تموم میشد و وقت اضافه میآوردیم، تا زنگ بخوره این بازی رو میکردیم که یکی از کلاس میرفت بیرون، بعد بچه های تو کلاس یک چیزی رو انتخاب میکردند، اونکه وارد میشد، هرچقدر که به اون چیز نزدیک تر میشد، محکمتر رو میز میکوبیدیم

شما یادتون نمیاد، دبستان که بودیم، هر چی میپرسیدن و میموندیم توش، میگفتیم ما تا سر اینجا خوندیم :دی

شما یادتون نمیاد، خانم خامنه ای (مجری برنامه کودک شبکه یک رو) با اون صورت صاف و صدای شمرده شمرده ش

شما یادتون نمیاد: سه بار پشت سر هم بگو: گاز دوغ دار، دوغ گازدار!! یا چایی داغه، دایی چاقه

شما یادتون نمیاد، صفحه های خوشنویسی تو کتاب فارسی سال سوم رو

شما یادتون نمیاد، قبل از برنامه کودک که ساعت پنج بعدازظهر شروع میشد، اول بیست دقیقه عکس یک گل رز بود با آهنگ باخ،،، بعد اسامی گمشدگان بود با عکساشون.. که وحشتی توی دلمون مینداخت که این بچها چه بلایی سرشون اومده؟؟ آخر برنامه هم نقاشیهای فرستاده شده بود که همّش رنگپریده بود و معلوم نبود چی کشیدند.
تازه نقاشیها رو یک نفر با دست میگرفت جلوی دوربین، دستش هم هی میلرزید!!
آخرش هم: تهران ولیعصر خیابان جام جم ساختمان تولید طبقه دوم، گروه کودک و نوجوان

شما یادتون نمیاد، یه برنامه بود به اسم بچه هااااا مواظبببببب باشییییییددددد (مثلا صداش قرار بود طنین وحشتناکی داشته باشه! بعد همیشه یه بلاهایی که سر بچه ها اومده بود رو نشون میداد، من هنوز وحشت چرخ گوشت تو دلمه. یه گوله ی آتیش کارتونی هم بود که هی این طرف اون طرف میپرید و میگفت:
آتیش آتیشم، آتیش آتیشم، اینجا رو آتیششش میزنم، اونجا رو آتیششش میزنم، همه جا رو آتیششش میزنم

شما یادتون نمیاد، قرآن خوندن و شعار هفته (ته کتاب قرآن) سر صف نوبتی بود برای هر کلاس، بعد هر کس میومد سر صف مثلا میخواست با صوت بخونه میگفت: بییییسمیلّـــَهی یُررررحمـــَنی یُرررررحییییییم

شما یادتون نمیاد، اون موقعی که شلوار مکانیک مد شده بود و همه پسرا میپوشیدن

شما یادتون نمیاد: بااااااا اجازه ی صابخونه (سر اکبر عبدی از دیوار میومد بالا)

شما یادتون نمیاد: تو دبستان سر کلاس وقتی گچ تموم میشد، خدا خدا میکردیم معلم به ما بگه بریم از دفتر گچ بیاریم
همیشه هم گچ های رنگی زیر دست معلم زود میشکست، بعدم صدای ناهنجار کشیده شدن ناخن روی تخته سیاه

شما یادتون نمیاد، یکی از بازی محبوب بچگیمون کارت جمع کردن بود، با عکس و اسم و مشخصات ماشین یا موتور یا فوتبالیستها، یا ضرب المثل یا چیستان ...

شما یادتون نمیاد، قدیما تلویزیون که کنترل نداشت، یکی مجبور بود پایین تلویزیون بخوابه با پاش کانالها رو عوض کنه

شما یادتون نمیاد: گل گل گل اومد کدوم گل؟ همون که رنگارنگاره برای شاپرکها یه خونه قشنگه. کدوم کدوم شاپرک؟؟ همون که روی بالش خالهای سرخ و زرده، با بالهای قشنگش میره و برمیگرده، میره و برمیگرده.. شاپرك خسته ميشه... بالهاشو زود ميبنده... روي گلها ميشينه... شعر ميخونه، ميخنده

شما یادتون نمیاد، اون مسلسل های پلاستیکی سیاه رو که وقتی ماشه اش رو میکشیدی ترررررررررررررتررررررررررررر صدا میداد

شما یادتون نمیاد، خط فاصله هایی که بین کلمه هامون میذاشتیم یا با مداد قرمز بود یا وقتی خیلی میخواستیم خاص باشه ستاره می کشیدیم :دی

شما یادتون نمیاد: من کارم، مــــــــــَن کارم. بازو و نیرو دارم، هر چیزی رو میسازم، از تنبلی بیزارم، از تنبلی بیزارم. بعد اون یکی میگفت: اسم من، اندیشه ه ه ه ه ه، به کار میگم همیشه، بی کار و بی اندیشه، چیزی درست نمیشه، چیزی درست نمیشه

شما یادتون نمیاد: علامتی که هم اکنون میشنوید اعلام وضعیت قرمز است... قیییییییییییییییییییییییییییییییییژژژژژژژ. و بعد بدو بدو رفتن تو سنگر، کیسه های شن پشت پنجره های شیشه ای، چسبهایی که به شیشه ها زده بودیم، صدای موشکباران، قطع شدن برق، و تاریکی مطلق، و بعد حتی اگه یک نفر یک سیگار روشن میکرد از همه طرف صدا بلند میشد: خامووووووش کن!!! خامووووووش کن!!!!

و خلاصه، شما یادتون نمیاد، منم یادم نمیاد!! ولی عمو جنتی یادش میاد که حضرت نوح کشتی رو چطوری ساخت... !!!

دختر کوچولو ساکت ایستاده بود و حرف نمی زد.نمی دونست دوروبرش چی می گذره...

بچه های کوچه هولش می دادن.بهش می خندیدن

به جرم متفاوت بودن.

آیا حس می کرد؟پدر و مادرش کجا بودن؟کسی نبود به اون بچه ها حالی کنه کارشون چقدر زشته؟

جواب هیچکدومو نمی دونستم با این وجود کلی سوال دیگه بدون مقدمه ریختن تو ذهنم.

اون بچه یه معلول ذهنی بود...

زيبايي به رخسار نيست،

زيبايي نوري در قلبهاست

saye-tanhaee — Sun, 19 Sep 2010 15:51:22 GMT

زن وشوهری بیش از 60 سال بایکدیگر زندگی مشترک داشتند. آنها همه چیز را به طور مساوی بین خود تقسیم کرده بودند. در مورد همه چیز باهم صحبت می کردند وهیچ چیز را از یکدیگر پنهان نمی کردند مگر یک چیز: یک جعبه کفش در بالای کمد پیرزن بود که از شوهرش خواسته بود هرگز آن را باز نکند ودر مورد آن هم چیزی نپرسد

در همه این سالها پیرمرد آن را نادیده گرفته بود اما بالاخره یک روز پیرزن به بستر بیماری افتاد و پزشکان از او قطع امید کردند. در حالی که با یکدیگر امور باقی را رفع ورجوع می کردند پیر مرد جعبه کفش را آوردونزد همسرش برد

پیرزن تصدیق کرد که وقت آن رسیده است که همه چیز را در مورد جعبه به شوهرش بگوید. پس از او خواست تا در جعبه را باز کند. وقتی پیرمرد در جعبه را باز کرد دو عروسک بافتنی ومقداری پول به مبلغ 95 هزار دلار پیدا کرد پیرمرد دراین باره از همسرش سوال نمود.

پیرزن گفت :هنگامی که ما قول وقرار ازدواج گذاشتیم مادربزرگم به من گفت که راز خوشبختی زندگی مشترک در این است که هیچ وقت مشاجره نکنید او به من گفت که هروقت از دست توعصبانی شدم ساکت بمانم ویک عروسک ببافم.

پیرمرد به شدت تحت تاثیر قرار گرفت وسعی کرد اشک هایش سرازیر نشود فقط دو عروسک در جعبه بود پس همسرش فقط دو بار در طول زندگی مشترکشان از دست او رنجیده بود از این بابت در دلش شادمان شد پس رو به همسرش کرد وگفت این همه پول چطور؟پس اینها ازکجا آمده؟

در پاسخ گفت :آه عزیزم این پولی است که از فروش عروسک ها به دست اورده ام

وقتی نمی توانی فریاد بزنی ناله نکن

خاموش باش

قرن ها نالیدن به کجا انجامید؟

دکتر علی شریعتی

خدا از آدمهایی را که ضعف خود را با خدا پرستی جبران کنند بیزار است.

دکتر شریعتی

طلب عشق...

یادمان باشد از امروز خطایی نکنیم

گر در خویش شکستیم صدایی نکنیم

پر پروانه شکستن هنر انسان نیست

گر زغفلت شکستیم من و مایی نکنیم

یادمان باشد که اگر شاخه گلی را چیدیم

موقع پرپر شدنش سازو نوایی نکنیم

یادمان باشد که اگر خاطرمان تنها ماند

طلب عشق زهر بی سرو پایی نکنیم

زني مشغول درست كردن تخم مرغ براي صبحانه بود. ناگهان شوهرش سراسيمه وارد آشپزخانه شد و داد زد: مواظب باش، مواظب باش، يه كم بيشتر كره توش بريز.. واي خداي من، خيلي درست كردي.. حالا برش گردون.. زود باش. بايد بيشتر كره بريزي.. واي خداي من از كجا بايد كره بيشتر بياريم؟؟ دارن مي‌سوزن. مواظب باش. گفتم مواظب باش! هيچ وقت موقع غذا پختن به حرفهاي من گوش نمي‌كني.. هيچ وقت!! برشون گردون! زود باش! ديوونه شدي؟؟؟؟ عقلتو از دست دادي؟؟؟ يادت رفته بهشون نمك بزني. نمك بزن... نمك......

زن به او زل زده و ناگهان گفت: خداي بزرگ چه اتفاقي برات افتاده؟! فكر مي‌كني من بلد نيستم يه تخم مرغ ساده درست كنم؟

شوهر به آرامي گفت: """ فقط مي‌خواستم بدوني وقتي دارم رانندگي مي‌كنم، چه احساسي دارم... """

فرق ديوانه و احمق

مردی در هنگام رانندگی، درست جلوی حياط يک تيمارستان پنچر شد و مجبورشد
همانجا به تعويض لاستيک بپردازد.1

هنگامی که سرگرم اين کار بود، ماشين ديگری به سرعت ازروی مهره های چرخ که در
کنار ماشين بودند گذشت و آنها را به درون جوی آب انداخت و آب مهره ها را برد.

مرد حيران مانده بود که چکار کند. تصميم گرفت که ماشينش را همانجارها کند و
برای خريد مهره چرخ برود11.

در اين حين، يکی از ديوانه ها که از پشت نرده های حياط تيمارستان نظاره گر اين
ماجرا بود، او را صدا زد و گفت:

از ٣ چرخ ديگر ماشين، از هر کدام يک مهره بازکن و اين لاستيک را با ٣ مهره
ببند و برو تا به تعميرگاه برسی.1

آن مرد اول توجهی به اين حرف نکرد ولی بعد که با خودش فکر کرد ديد راست می گويد
و بهتر است همين کار را بکند.1

پس به راهنمايی او عمل کرد و لاستيک زاپاس را بست. 1

هنگامی که خواست حرکت کند رو به آن ديوانه کرد و گفت: «خيلی فکر جالب و
هوشمندانه ای داشتی. پس چرا توی تيمارستان انداختنت؟

1
ديوانه لبخندی زد و گفت: من اينجام چون ديوانه ام. ولی احمق که نيستم!

انسان بودن

يكي از جانبازان جنگ تحميلي كه پس از مجروح شدن به علت وضع وخيمش به ايتاليا اعزام شده بود و در يكي از بيمارستانهاي شهر رم به مداوا مشغول بود. از قضا متوجه ميشود كه خانم پرستاري كه از او مراقبت مي كند نام خانوادگي اش "مالديني" است ابتدا تصور ميكند كه تشابه اسمي باشد اما در نهايت از او سوال ميكند كه آيا با پائولو مالديني ستاره شهير تيم ميلان ايتاليا نسبتي دارد ؟

.... و خانم پرستار در پاسخ مي گويد كه پائولو مالديني برادر وي مي باشد ، دوست جانباز نيز در حالي كه بسيار خوشحال شده بود از خانم پرستار خواهش مي كند كه اگر ممكن است عكسي از پائولو مالديني برايش به يادگار بياورد و خانم پرستار قول مي دهد كه برايش تهيه كند صبح روز بعد دوست جانباز هنگامي كه از خواب بيدار مي شود كنار تخت خود مالديني را مي بيند كه با يك دسته گل به انتظار بيدار شدنش نشسته است...

مالديني از شهر ميلان واقع در شمال غربي ايتاليا به شهر رم واقع در مركز كشور ايتاليا كه فاصله اي حدودا ششصد كيلومتري دارد آمده تا از اين جانباز جنگي كه خواستار داشتن عكس يادگاري اوست عيادت كند

saye-tanhaee — Sun, 19 Sep 2010 11:24:41 GMT

سلام دوستای گلم

امروز خیلی سر حالم خیلی زیاد

انگار یه بار سنگین از رو دوشم برداشته شده

بیخیال بیخیال

دیگه عاشق نیستم

عاشق هیچ خری

به خودم افتخار میکنم

الان میفهمم آدم کثیف و هوس باز دور آدم زیاده

این منم که باید عاقل باشم

که شدم

ولی میخوام به اون بگم

بالاخره به آرزوت رسیدی

حالم ازت بهم میخوره

به جون خودت که زمان جاهلیت واسم عزیز ترین کس بودی

ولی الان ارزش پالون رو هم نداری

آره من همون پریسام

دیشب من سجده شکر به جا آوردم

دیگه هیچوقت هم از تو اینجا نمینویسم

پس به خودت زحمت اومدن نده

راستی این تو بمیری از اون تو بمیری ها نیست

دیگه هم به من زنگ و اس نزن

حتی اگه مردم...

به سلامت

دوستای قشنگم میدونم از دعاهای شما بود که من سرم به سنگ بخوره ازتون ممنونم

وبلاگ از حالا به بعد بهتر هم میشه البته با حضور قشنگ شما

التماس دعا

یا حق...